Vanaf Nice nemen we de trein naar Breil sur Roya. Een rit van een uur. Nadat we Nice verlaten hebben in het dieseltreintje gaat het al snel heuvelopwaarts en daarna slingeren we tunnel in, tunnel uit de bergen in. De omgeving wordt steeds witter en stiller. De oude stationnetjes zijn het reisje al waard en bij aankomst in Sospel staan we een tijdje stil, ik zie mezelf al in het plaatselijke station wonen. Mooie lokatie, mooi pand en direct naast het station staan wat oude treinwagons op een verder leeg terrein. Dit zou een speelparadijs voor kinderen kunnen zijn.
We vertrekken weer, op naar Breil sur Roya. Daar aangekomen is het tijd voor een sneeuwballengevecht! Wat een kou voor ons kustbewoners. We zetten er stevig de pas in en gaan het dorp bekijken, dit ligt op 5 à 10 minuten lopen van het station. Vanwege de kou zijn we nagenoeg de enige wandelaars. Rust, ruimte, vrijheid … en kou. In het centrum staan twee kerken, waarvan er één op dit moment wordt gerestaureerd. We gaan de andere kerk dus in. Het is er zo donker dat we moeite hebben met het bekijken van de kunst, daar gingen we voor. Maar eens teruggaan op een zonnige dag.
De rivier de Roya stroomt hard en het water is prachtig helder. Je zou bijna een duik willen nemen. Over een paar maanden kunnen we hier weer (wildwater) kanovaren. Bij de plaatselijke club worden uitstapjes georganiseerd. Met een jeep de bergen in en daarna met je bootje naar beneden. Spectaculair!
We eindigen de dag in de stationsbar met een hoog jaren 50 gehalte. We zitten lekker bij de verwarming en na wat hete koffie gaan we, net als de lokale barbezoekers, over op het kerstbier, Bière de Noël.
Vervolgens de trein weer in richting Nice. Ik reis in een sprookjesboek. Aardedonker, afgewisseld met uitzicht op versierde «kerst» dorpjes beneden in de vallei. Magnifique!
